Παρουσίαση κλασικών παραμυθιών, που έγιναν ταινίες

 

  Ένα πολύ ωραίο παραμύθι είναι του Charles Dickens, μια υπέροχη χριστουγεννιάτικη ιστορία βασισμένη στην ιστορία του Εμπενιζέρ Σκρούτζ, ενός τσιγκούνη αλλά στο βάθος πολύ συναισθηματικού ανθρώπου, που μισεί τα Χριστούγεννα και βασανίζει συνεχώς τον πιστό του βοηθό. Όμως τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων τον επισκέπτεται ένας παλιός του φίλος που είναι φάντασμα, προειδοποιώντας τον να αλλάξει και του λέει πως θα τον επισκεφτούν τρία ακόμη φαντάσματα. Μετά την επίσκεψη των τριών φαντασμάτων ο Σκρουτζ αλλάζει γιατί βλέπει το άθλιο μέλλον του.

Το κλασικό αυτό παραμύθι έχει γίνει και ταινία η οποία πηρέ 4 χρυσές σφαίρες και προτάθηκε ακόμα και για καλύτερη ταινία της χρονιάς.

 

  Η Άλικη στη χωρά των θαυμάτων είναι επίσης μια πολύ ωραία παιδική ιστορία που μιλάει για ένα κορίτσι που βρίσκει ένα   πανέμορφο μαγικό  κόσμο και γνωρίζει καινούριους φίλους. Περνάει απίστευτες περιπέτειες μαζί με τους φίλους της τον τρελοκαπελά, το λαγό, ένα ποντικάκι και έναν γάτο που εξαφανίζεται συνεχώς. Η Άλικη διώχνει την κόκκινη βασίλισσα που θέλει να βάψει όλα τα τριαντάφυλλα κόκκινα!

Το κλασικό αυτό παραμύθι έχει επίσης γίνει μια πολύ επιτυχημένη ταινία.

   Ο Όλιβερ Τουίστ είναι ένα κλασικό παραμύθι του Καρόλου Ντίκενς. Μας μιλάει για μια πολύ συγκινητική ιστορία ενός ορφανού αγοριού που μεγάλωσε σε ένα ίδρυμα όπου του φέρονταν απαίσια. Ο μικρός Όλιβερ αποφάσισε να αφήσει το ορφανοτροφείο και να πάει να βρει την οικογένεια του στο Λονδίνο. Μετά από ατέλειωτες περιπέτειες έφτασε τελικά στην Αγγλία οπου και βρήκε τους γονείς του και έζησαν εκεί.

 Ένα ακόμη έργο του Καρόλου Ντίκενς είναι ο Δαβίδ Κόπερφιλ που ουσιαστικά μας μιλάει για την ζωή του συγγραφεα είναι κάτι δηλαδή σαν αυτοβιογραφία και μιλάει για τα σκληρά χρόνια, εκείνη την εποχή, που έζησε. Γεννήθηκε το 1812, παντρεύτηκε το 1836 την Κάθριν Χόγκαρθ και απέκτησε μαζί της 10 παιδιά. Πέθανε το 1870 σε ηλικία 58 ετών πολύ νέος, στο Ρότσεστερ. Ο σημαντικός αυτός συγγραφέας λέγεται ότι με το πιο γνωστό του έργο το «Πνεύμα των Χριστουγέννων», αυτή τη χριστουγεννιάτικη ιστορία έφερε πίσω τα Χριστούγεννα στον αγγλόφωνο κόσμο την εποχή που την εξουσία είχαν οι πουριτανοί.

Μαρία Ζαμπέτη

Ξενάγηση στο Λονδινο

Μνημεία

 




Το Λονδίνο είναι πολύ 
γνωστό για τα μνημεία του.
Εκεί υπάρχει το γνωστό 
σε όλους Big Ben, 
ένας ονομαστός πύργος 
με το ρολόι του. 

 
Επίσης υπάρχει το 
London Eye ,
που είναι μια ρόδα 
με γυάλινα κουτιά
που πάνε τόσο ψηλά
που μπορείς να δεις 
όλο το Λονδίνο.

                   





               Καλύτερα μέρη για επίσκεψη

Ένα πολύ ωραίο μέρος για επίσκεψη στο Λονδίνο 
είναι το Jame’s Park. 
Είναι ένα πολύ ωραίο και πολύ μεγάλο πάρκο. 
Στο δρόμο σου θα συναντήσεις πολλών ειδών
πτηνά και σκίουρους.
Έχει πολλά δέντρα, πλούσια χλωρίδα και ένα ποτάμι.

  Άλλο ένα φανταστικό μέρος είναι 
το ενυδρείο του Λονδίνου.
Η εικόνα του είναι μαγευτική. 
Όλων των ειδών τα ψάρια και μερικά ερπετά 
περνάνε από δίπλα σου 
και το καθένα έχει μια ξεχωριστή ομορφιά.

                     Πολιτισμός-κοινωνία
 
Στο Λονδίνο (στην Αγγλία) δεν έχει Δημοκρατία 
όπως στην Ελλάδα αλλά Μοναρχία.
Εκεί τα σπίτια  είναι διαφορετικά, 
δεν έχουν μπαλκόνια γιατί με τέτοιο καιρό 
δεν τα χρειάζονται. Τα  σπίτια και τα μαγαζιά 
δεν έχουν πολύ φωτισμό, και οι άνθρωποι 
δεν πολυμιλάνε, ούτε τα παιδιά είναι ζωηρά. 
                                    Δημήτρης Λιακόπουλος

Λαβύρινθος στην αρχαία Ελλάδα

Ο Λαβύρινθος στην Ελληνική Μυθολογία, ήταν μια σύνθετη οικοδομική κατασκευή, στην Κνωσσό. Φτιάχτηκε από τον μηχανικό Δαίδαλο για λογαριασμό του μυθικού βασιλιά της Κρήτης, Μίνωα. Ο λόγος που κατασκευάστηκε ήταν για να απομονώσει τον Μινώταυρο, πλάσμα μισός άνθρωπος και μισός ταύρος. Τελικά τον σκότωσε ο Αθηναίος ήρωας Θησέας, τον οποίο βοήθησε η κόρη του Μίνωα, Αριάδνη να βρει την έξοδό με τον μίτο της.

Ο ίδιος ο Δαίδαλος, κατασκεύασε τόσο περίτεχνα και πολύπλοκα τον λαβύρινθο, που ακόμη και αυτός κατάφερε με δυσκολία να βρει την έξοδό του, όταν ολοκλήρωσε το έργο.
Ο όρος Λαβύρινθος χρησιμοποιείται πολλές φορές για να δηλώσει οικοδόμημα με πολύπλοκους διαδρόμους που κάνουν δύσκολη ή αδύνατη την έξοδο από αυτό καθώς και κάθε παρόμοια διάταξη δρόμων, στοών.
.
 Λαβύρινθοι στην σημερινή εποχή
Λαβύρινθοι δεν υπήρχαν μόνο παλιά.
 Υπάρχουν και τώρα λαβύρινθοι σε πολλά μέρη της γης που οι άνθρωποι κατασκευάζουν με θάμνους και άλλα υλικά που μπορούν να βρουν άφθονα στο μέρος που ζουν.
                            Μανώλης   Ρούσσος

Τα πανηγύρια της Ικαρίας

Στην Ικαρία διοργανώνονται τα  πιο μεγάλα πανηγύρια στην Ελλάδα.

Τα πανηγύρια αυτά  ξεκινούν το μεσημέρι και τελειώνουν  την άλλη μέρα το πρωί.

Οι περισσότεροι πηγαίνουν εκεί το μεσημέρι, τρώνε και ξανά πηγαίνουν  εκεί το βράδυ για το μεγάλο γλέντι. Οι προετοιμασίες έχουν αρχίσει μέρες πριν γιατί μαζεύεται πολύς κόσμος και πρέπει να συγκεντρωθούν οι κατάλληλες ποσότητες  φαγητού για να φάει όλος ο κόσμος.

    Το «μενού» των πανηγυριών είναι νερόβραστο αρνί ή κατσίκι, πατάτες τηγανιτές σαλάτες χωριάτικες, ζυμωτό ψωμί και ψητό τυλιγμένο σε λαδόκολλες και φυσικά πράμνιο  οίνο.

Τα τραπέζια έχουν στηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε μπροστά από την ορχήστρα να υπάρχει ο κατάλληλος χώρος για να στηθεί ο χορός. Μετά τις δώδεκα τα μεσάνυχτα το βιολί παίρνει φωτιά παίζοντας τον ικαριώτικο μέχρι τελικής πτώσεως. Όλοι οι ντόπιοι και οι ξένοι του νησιού αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλον σφιχτά στους ώμους και χτυπούν τα πόδια τους βαριά στο έδαφος. Συνήθως ένας ικαριώτικος χορός μπορεί να έχει διάρκεια έως και μια ώρα και προκαλεί έκσταση σε όποιον τον χορεύει. Όλοι είναι όρθιοι, ακόμα και όσοι δεν είναι και οι καλύτεροι χορευτές, άλλωστε δεν είναι αναγκαίο να γνωρίζει κανείς τα βήματα απλά τον παρασέρνει ο ρυθμός και οι υπόλοιποι χορευτές.

   Εγώ όταν παίζει ο ικαριώτικος κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα αφτιά και τα πόδια ακολουθούν από μόνα τους το χορό.

   Το μοναδικό και συγχρόνως παράξενο που έχουν τα ικαριώτικα πανηγύρια είναι το γεγονός πως μετά το τέλος του ικαριώτικου χορού την σκυτάλη παίρνουν για λίγο ρυθμικά βαλς και τανγκό. Είναι πολύ ωραίο να βλέπει κανείς τα ηλικιωμένα ζευγάρια να χορεύουν με τόση ζωντάνια. Στην συνέχεια ακολουθούν μπάλος και συρτός έως ότου φτάσει η στιγμή του επόμενου ικαριώτικου.    

    Η ώρα κυλάει ευχάριστα και όλοι δείχνουν να μην έχουν κουραστεί καθόλου, ακόμα και οι γηραιότεροι δεν έχουν καμία πρόθεση να εγκαταλείψουν το πανηγύρι και κρατούν τις δυνάμεις μέχρι τον επόμενο ικαριώτικο. Οι ντόπιοι υποστηρίζουν πως αυτό είναι το μυστικό της μακροζωίας που για αιώνες έχει η Ικαρία: κρασί, κέφι, χορός και καθόλου άγχος, γι αυτό άλλωστε έχει και τα περισσότερα πανηγύρια από κάθε άλλο νησί. Όπου υπάρχει εκκλησία μεγάλη ή μικρή, στο βουνό ή στη θάλασσα, καλοκαίρι ή χειμώνα, ο άγιος ή η αγία της εκκλησίας γιορτάζει με δόξα και τιμή. Αλλά ακόμα και τις ημέρες που δεν γίνεται κάποιο, πανηγύρι όλο και κάποια χοροεσπερίδα διοργανώνεται ή κάποιο τριήμερο γλέντι στήνεται σε κάποιο σπίτι.

 Οι Ικαριώτες δεν χάνουν την ευκαιρία να μαζευτούν όλοι μαζί και να ποιούν, να αστειευτούν και να χορέψουν. Κι αυτό γιατί είναι μεγάλοι «ζευκαλήδες» όπως λένε και οι ίδιοι.

ΕΡΙΕΤΤΑ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ 

ΤΑΞΗ  Στ΄

Ταινίες που πρέπει να δείτε!

                     Λέμονι Σνίκετ (μια σειρά από ατυχή γεγονότα)

Πληροφορίες:
Χώρα Η.Π.Α
Έτος 2004
Σκηνοθεσία Μπράντ Σίλμπερλινγκ
Είδος μαύρη κωμωδία (από 12 ετών)

Υπόθεση: 

Η οικογένεια Μποντλέρ, η Βάιολετ η εφευρέτης ,ο Κλάους ο βιβλιοφάγος και η μικρή Σάνι η δαγκωνιάρα, μαθαίνουν ότι οι γονείς τους πεθαίνουν σε μια πυρκαγιά. Αναγκαστικά τα παιδιά πηγαίνουν σε συγγενείς τους να μείνουν, επειδή η Βάιολετ θέλει ακόμη έξι χρόνια για να ενηλικιωθεί, έτσι ώστε να περάσει η περιουσία στα χέρια της και η κηδεμονία των μικρότερων αδελφών της. Όλοι όμως είναι αρκετά περίεργοι και τα παιδιά ανησυχούν. Πρωταγωνιστούν: Μέρλιν Στρίπ, Τζίμ Κάρεϊ ,Έμιλυ Μπράουνινγκ, Τίμοθι Σπόλ, Μπίλι Κόνολι κ.ά

Χάριετ η κατάσκοπος

Πληροφορίες:
Σκηνοθεσία  Μπρόουνγουεν Χιούζ 
Είδος περιπέτεια-δράση (από 11 ετών)

Υπόθεση:
Η Χάριετ Γουέλς είναι μια αρκετά επιτυχημένη εντεκάχρονη κατάσκοπος και αρκετά δημοφιλής για την ηλικία της. Η Χάριετ ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας και η κουβερνάντα της την συμβουλεύει να κρατάει σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Οι φίλοι της Χάριετ όμως το ανακαλύπτουν αυτό και δεν τους αρέσει καθόλου. Για την ακρίβεια αρχίζει να μην τους αρέσει και η ίδια η Χάριετ! Θα καταφέρει άραγε η Χάριετ να ξανακερδίσει πίσω τους φίλους της ή θα γίνει μια αποτυχημένη συγγραφέας-κατάσκοπος; Δείτε την ταινία και μάθετε! Πρωταγωνιστεί: Jennifer Stone(Τζένιφερ Στόουν)

Το κυνήγι της ευτυχίας

Πληροφορίες: 
Σκηνοθεσία   Gabriele Muccino
Είδος δράμα-βιογραφική (από 11 ετών)

Υπόθεση:(αληθινή ιστορία)
Η ταινία έχει ως θέμα τη ζωή ενός ζευγαριού το οποίο έχει ένα πεντάχρονο παιδάκι τον Κρίστοφερ. Δείχνει συνηθισμένες καταστάσεις και συνηθισμένα πρόσωπα. Πραγματεύεται την ικανότητα του πατέρα απέναντι στην οικογένειά του. Αυτό που σκέφτεσαι όταν βλέπεις την ταινία είναι ότι κανένας πατέρας και κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να περάσουν τέτοιες «δοκιμασίες». Είναι μια αρκετά συγκινητική ταινία που ταιριάζει ακριβώς με τα σημερινά δεδομένα και φυσικά με αρκετά γεγονότα!(ο ηθοποιός που παίζει το ρόλο του παιδιού είναι και στην πραγματικότητα το παιδί του Will Smith.)

                                                                                                             Επιμέλεια: Έλια Πρίφτη

ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΑΙΝΙΕΣ

Μια από αυτές τις ταινίες είναι ο Τιτανικός. στις 10 Απριλίου του 1912 το πλοίο «Τιτανικός» σαλπάρει από το Μπέλφαστ της Αγγλίας για Αμερική . Ταξίδευαν 2.208 επιβάτες και 891 άτομα που αποτελούσαν το πλήρωμα. δυστυχώς, μονό 700 από αυτούς σωθήκαν υστέρα από το φοβερό ναυάγιο που ακολούθησε.


Μια άλλη ταινία είναι το μεγάλο φαβορί. μιλάει για μια γυναίκα, η οποία αποφασίζει να σώσει τη φάρμα του πατερά της μετά το θάνατο του. ένα άλογο με το όνομα «Σεκρετεριατ» την βοήθησε να νικήσει και να σώσει τη φάρμα, αλλά και για να αποδείξει ότι ακόμα και μια νοικοκυρά μπορεί να καταφέρει τα πάντα.

3.      Επίσης η ιστορία του Χάτσι είναι αληθινή. μιλάει για ένα σκύλο τον οποίο βρήκε τυχαία ένας άνθρωπος που ζούσε στην Ιαπωνία και τον πηρέ σπίτι του. Έτσι έγιναν σιγά πολύ καλοί φίλοι και υστέρα από λίγα χρονιά ο Χατσι είχε μεγαλώσει και από κουτάβι έγινε σκύλος. ακολουθούσε τον ιδιοκτήτη του παντού, ακόμα και στο τρένο κι όταν πέθανε, εκείνος συνέχισε να πηγαίνει στο σταθμό περιμένοντας να γυρίσει. σήμερα υπάρχει στην Ιαπωνία ένα άγαλμα γι’ αυτό το σκυλί.

ΜΑΡΙΑ ΖΑΜΠΕΤΗ